Saygın Ünel

Gizemli bir evde eski bir tiyatrocunun hayaleti dolaşıyor…

Edebiyatın en nahif türünü sorarsanız hiç şüphesiz "şiir" yanıtını veririm. Çünkü şiir, duyguları aktarmanın en zarif formudur. Ruhumuzun derinliklerinden gelen dikey fısıltıları yatay bir kağıda aktararak derinlik oluşturmaktır şiir.

Geride bırakmakta olduğumuz bu yılın çoğumuz için zor ve acı dolu bir yıl olduğunu düşünüyoruz. Belki her şey üst üste geldi, belki çok kayıplar verdik. Suçuysa hep dünyaya ve 2020’ye attık.

Son zamanlarda dikkatimi çeken, beni rahatsız eden bir konuyu köşeme taşımak istiyorum. Gerek arkadaşlarımızla gerekse yabancı insanlarla olan iletişimimizde dilimize ne kadar önem veriyoruz?

Bugün sizlerle çok değerli bir edebiyat insanıyla yaptığım röportajı paylaşmak istiyorum. Şair, Yazar, Gazeteci Abidin GÜNEYLİ… Çok küçük yaşlarda Mersin Şair ve Yazarlar Derneği'ne gittiğimde yollarımız kesişmişti Abidin hoca ile.

Mutluluğun resmini bilemem ama korkunun resmini en iyi yapan günümüz sanatçılarından Deniz Serkan Özcan'ın resimleri üzerine konuştuk.

Çoğu insan yaşadığı hayattan şikâyetçi olup bir şeyleri değiştirmek ister. Oysaki içinde her an bir şeyler devinim halindedir. Hücrelerimiz bile anlık yenilenirken umutsuz olmak acizlik değil midir?

Bir duygu doğrultusunda ilerleyerek zekâ ve yetenek sonucu ortaya çıkan sanat eserinin her bir zerresi sanatçının ruhunu yansıtır.

Temeli müzik olan ütopik bir toplum düzeni hayal ettiğimde aklıma ilk gelen şey sınırların olmadığı, insan çeşitliliğinin estetik bir uyumla dans ettiği ve tek bir dilin konuşulduğu barışçıl bir ortam oluyor. Tıpkı senfoni orkestrasının enstrüman çeşitliliği gibi. Notaların dünyanın öbür ucunda da aynı sesi vermesi gibi…

Kimdir Bu Şamanlar? Özellikle Avrasya ve Sibirya’da tarih öncesine kadar uzanan, iyi ve kötücül ruhlar arasında bağlantı kuran, animistik dünya görüşüne sahip topluluklardır. Bu konuda...